Ο Γλάρος

ΨΥΧΑΡΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Ο Παναγιώτης Ψυχάρης είναι ιατρός Ορθοπεδικός. Η αγάπη του για τις τέχνες ήταν έκδηλη από την παιδική του ηλικία, ιδιαίτερα για τη μουσική και τη Φωτογραφία. Σύντομα διαπίστωσε, πως πολλές λεπτομέρειες που δεν ”συνειδητοποιεί” το μάτι, καταγράφονται στην φωτογραφία.
Φωτογραφίες του φιλοξενούνται σε πολλά βιβλία του Λογοτέχνη- Νευρολόγου Άγγελου Γέροντα.

Γραμμές

ΜΑΛΙΑΓΚΑΝΗ ΕΙΡΗΝΗ
Η Ειρήνη Μαλιαγκάνη είναι ιατρός Οφθαλμίατρος. Από φοιτήτρια, με μια παλιά αναλογική μηχανή, αρκετές ώρες περιπλάνησης και πολλά μέτρα φιλμ, ξεκίνησε το ταξίδι της στη Φωτογραφία. Έκτοτε, η μηχανή έγινε ψηφιακή και τα φιλμ και ο σκοτεινός θάλαμος μια γλυκιά ανάμνηση.
Τελευταία συμμετοχή της σε Έκθεση Φωτογραφίας με την ομάδα της Συμπληγάδας στο Κολλέγιο Αθηνών, Ιούνιος 2013

Λίμνη Δόξα

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
Ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης είναι ιατρός Μαιευτήρας- Γυναικολόγος. Με τη Φωτογραφία ασχολείται από την εποχή που ήταν φοιτητής και είναι αυτοδίδακτος. Εξελίχθηκε παρακολουθώντας σεμινάρια και workshops και διαβάζοντας σχετικά -μς τη Φωτογραφία- βιβλία και περιοδικά.
Τον ενδιαφέρει περισσότερο η φωτογράφιση φύσης, άγριας ζωής και η ανάδειξη λεπτομερειών του αστικού τοπίου.
‘Έχει συμμετάσχει σε αρκετές εκθέσεις και αρκετές φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό ”Φωτογράφος”.

Πανσέληνος στο Σούνιο

ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ
Ο Αχιλλέας Γιαννόπουλος είναι ιατρός Πνευμονολόγος με εξειδίκευση στην εντατική θεραπεία. Από τα παιδικά του χρόνια έδειξε κλίση στις τέχνες. Ξεκίνησε την ενασχόληση του με τη Μουσική, το Τραγούδι και το Θέατρο. Η αγάπη για τη Φωτογραφία ήρθε αργότερα. Έχει λάβει μέρος σε φωτογραφικούς μαραθώνιους στην πόλη των Πατρών και έχει εκθέσει έργα του σε ομαδική έκθεση της ανοιχτής φωτογραφικής Ομάδας του Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων ΟΤΕ Αχαΐας ”Πολύμορφο”. Τα είδη φωτογραφίας που τον ενδιαφέρουν κυρίως είναι το πορτραίτο και το αστικό τοπίο, ιδιαίτερα οι βραδινές λήψεις.

Σαμοθράκη

ΛΕΟΝΤΙΔΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ
Η Ευτυχία Λεοντίδου είναι ιατρός Μαιευτήρας- Γυναικολόγος, Διδάκτωρ Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Με την τέχνη αχολείται ως φωτογράφος, ως μουσικός [τελειόφοιτος Εθνικού Ωδείου] και ως συγγραφέας. Φωτογραφίες της έχουν δημοσιευτεί στο βιβλίο της ” Η θέα σε δράση- Τοκετός” [Εκδόσεις Κουκκίδα, 2016], στο λεύκωμα των Κούλας Ξηραδάκη και Δώρας Φακιολά- Καλότυχου ”Γυναίκα για πάντα” [Εκδόσεις Φιλοππότης, 220], στο συλλογικό βιβλίο ” Η Ελλάδα των Γυναικών” [Εκδόσεις Frauenoffwnsive στα γερμανικά, 1989 και στα ελληνικά Εναλλακτικές εκδόσεις, 1992], στον κατάλογο της έκθεσης του ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων ”Ο φεμινισμός στα χρόνια της μεταπολίτευσης, 1974-1990: ιδέες, συλλογικότητες, διεκδικήσεις” το 2017 κ.α.

Παλαιός Παντελήμονας, Υπέρυθρο

ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ
Ο Ιωάννης Επιτρόπου είναι ιατρός Ακτινοδιαγνωστής. Παράλληλα με τις σπουδές του στην Ιατρική, στη ώμη, παρακολούθησε σεμινάρια φωτογραφίας. Για μεγάλο διάστημα ασχολήθηκε με την ιατρική φωτογραφία, ως υπεύθυνο Φωτογραφίας στην έκδοση ακτινολογικών βιβλίων Διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Λέσχης Φωτογραφίας Hellenic Leica Club. συμμετείχε σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Εξακολουθεί να ασχολείται με τη δημιουργική Φωτογραφία.

Ομφάκινον έλαιον- συμμετρία

ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
Ο Βασίλειος Παπαβασιλείου είναι ιατρός Αγγειοχειρουργός, Διευθυντής του Αγγειοχειρουργικού Τμήματος του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου. Ασχολείται με τη Φωτογραφία από το 1998. Κατά τη διάρκεια της ειδίκευσής του, στο Λαϊκό Νοσοκομείο, ασχολήθηκε και με την ιατρική Φωτογραφία. Συμπεριλαμβάνεται στους 50 φωτογράφους στο λεύκωμα της ελληνικής λέσχης Leica που εκδόθηκε το 1996. Φωτογραφίζει, κυρίως, τοπία και στιγμές από την καθημερινότητα των ανθρώπων. Έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις.

Η ημέρα που χάνεται

ΠΑΤΟΥΛΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
Ο Γιώργος Πατούλης είναι ιατρός Χειρούργος Ορθοπεδικός και Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών. Ασχολείται, πολλά χρόνια, ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Στις συνεχείς περιηγήσεις του, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας αλλά και του κόσμου, δεν παραλείπει την καλλιτεχνική ματιά του μέσα από την Φωτογραφία.

Παραλία Μπούκα, Κέρκυρα

ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ
Η Χριστίνα Βούλγαρη είναι ιατρός Παθολόγος, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών. Η ενασχόλησή της με τη Φωτογραφία ξεκίνησε το 2008. Φωτογραφίσει, συχνά, τη φύση, αξιοθέατα, έργα τέχνης, την ανθρώπινη παρουσία αλλά και απουσία. Έχει εμπνευστεί από φωτογράφους όπως η Cathleen Naundorf, η Linda McCartney, και ο Γιάννης Μπεχράκης. τη βοήθησε πολύ να βελτιωθεί ο αδελφός της ο εικαστικός Βασίλης Βούλγαρης.

Η ποίηση ήταν πάντα μια πρόκληση για την ψυχιατρική. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ότι η τέχνη, σε αρκετές περιπτώσεις, προηγείται των συμπερασμάτων της ψυχιατρικής επιστήμης. Αυτό φυσικά αδικεί την ψυχιατρική, καθώς ένα επιστημονικό συμπέρασμα για να διατυπωθεί και στη συνέχεια να δημοσιευτεί αποτελεί αποτέλεσμα μακροχρόνιων ερευνών στη βάση συγκεκριμένων αυστηρών κανόνων.

Η τέχνη, ως έκφραση συναισθημάτων και απόψεων ή ως αποτύπωση της πραγματικότητας ακόμα και σε συμβολικό επίπεδο δεν έχει ανάγκη καμία έρευνα. Η ποίηση είναι ίσως, λόγω της αμεσότητας και της αφαιρετικότητάς της, ο τομέας εκείνος της τέχνης που εκφράζει με τον πιο άμεσο τρόπο το συναίσθημα του δημιουργού της. Δεν είναι λοιπό τυχαίο, πως πολλά ποιήματα είναι σε θέση να περιγράψουν με σαφήνεια μια ψυχική διαταραχή, ακόμα και στην περίπτωση που ο δημιουργός δεν έχει την παραμικρή γνώση ψυχιατρικής.

Περισσότερο όμως και από τα ίδια τα έργα τους, η ζωή ορισμένων ποιητών παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Οι περιπτώσεις ποιητών που εμφάνισαν κάποια ψυχιατρική διαταραχή σε παλαιότερα ιδίως χρόνια, όπου οι θεραπείες ήταν ανύπαρκτες, προκαλούν ενδιαφέρον αλλά και συγκίνηση. Ο Χικμέτ έγραψε πως «πιο πολύ και απ’ τους ανθρώπους τα τραγούδια τους αγάπησα». Μελετώντας όμως τη ζωή κάποιων από αυτούς τους ανθρώπους, στη συγκεκριμένη περίπτωση των ποιητών, ο στίχος του Τούρκου ποιητή μπορεί άνετα να αντιστραφεί.

Ο ΜίνωςΖώτος αποτελεί μια από τις τραγικότερες μορφές της Ελληνικής ποίησης. Γεννήθηκε το 1905 στο Νεοχώρι Μεσολογγίου. Τέλειωσε το σχολαρχείο στο Αιτωλικό και το Γυμνάσιο. Το 1922 εγγράφηκε στη Νομική σχολή των Αθηνών, την οποία όμως δεν τελείωσε ποτέ. Με τη συμβολή του Μεσολογγίτη ποιητή Μιλτιάδη Μαλακάση διορίστηκε ως βοηθός ταμία στο Δήμο Αθηναίων. Εκεί γνωρίζει την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη, που την ερωτεύεται παράφορα. Ο ντροπαλός ποιητής εκφράζει το πάθος του για την ποιήτρια κυρίως μέσω της τέχνης του. Ο έρωτας όμως παραμένει ανεκπλήρωτος. Το ποίημά του «Ξεγέλασμα» αποτελεί ύμνο στον ανεκπλήρωτο έρωτα, αλλά και στην ελπίδα για το νέο που θα φέρει η ζωή στο μέλλον:

«…μα απόμεινα σαν το πουλί στην ξόβεργα που επίάστη

Κι είδα η ψυχή να σταματά σαν άτι που εξαφνιάστη

Μα ακόμα ωστόσο κι άπιαστη τον πόνο της να πνίγει

Έτοιμη πάλι να πιαστεί και πάλι να ξεφύγει.»

Ο θάνατος της ποιήτριας επηρεάζει βαθιά τον ποιητή, που πέφτει σε κατάθλιψη. Ο Γιώργος Κοτζιούλας σε άρθρο του αφιερωμένο στον Ζώτο την επομένη του θανάτου του αναφέρει ότι πάντα τον θυμόταν ευχάριστο και με καλή διάθεση. Γράφει χαρακτηριστικά:

«Είχε κέφι σχεδόν αδιάκοπο, μιλούσε και χαριτολογούσε ολωσδιόλου αβίαστα, κι’ όσο γι’ απαγγελία ποτέ δεν κουραζόταν να λέει ποιήματα, κουβέντιαζε μ’ ευκολία και χάρη, σωστός τεχνίτης του λόγου, κι’ ήταν ευχαρίστηση να τον ακούς, καθώς μάλιστα σπάνια θα τον έβλεπες ερεθισμένο.»

Ο χαμός της Πολυδούρη αλλάζει τη διάθεσή του. Ο ποιητής και αργότερα σκηνοθέτης Ορέστης Λάσκος, στο ποίημά του «Μπάγκειον» που αναφέρεται στους καλλιτέχνες θαμώνες του γνωστού καφενείου περιγράφει τον Ζώτο ως εξής:

«Ο Ζώτος, ο άρρωστος ποιητής με τη θλιμμένη φάτσα,

κάποιο τραγούδι σιγανά απαγγέλλει με λυγμούς.»

Την κατάθλιψη ακολούθησε η φυματίωση, με αποτέλεσμα ο ποιητής να φύγει από την Αθήνα και να στήσει ένα αντίσκηνο στο δάσος κοντά στο χωριό που γεννήθηκε. Οι καλόγεροι ενός κοντινού μοναστηριού τον έδιωξαν και έτσι το 1932 πέθανε μόνος και πάμφτωχος στο χωριό του.

Ο αείμνηστος Θάνος Μικρούτσικος θα έλεγε για τον ΜίνωΖώτο ότι ανήκει σε μια κατηγορία ποιητών που ο ίδιος ονόμαζε «ελάσσονες». Ίσως να είχε δίκιο. Εμείς ως ψυχίατροι πάντως, μπορούμε να κρατήσουμε μια «μείζονα» περιγραφή του ίδιου του Ζώτου για την ψυχική του κατάσταση, που αποτελεί κορυφαία εσωτερική απεικόνιση του καταθλιπτικού συναισθήματος στο χώρο της νεοελληνικής ποίησης:

«Όχι, όχι! Η μοίρα διάφορη δεν ήτανε για μένα

Την παννυχίδα ο κάματος διαδέχεται και η θλίψη.

Τέλος απόνα φέρετρο μας πέφτει στον καθένα,

Μόνο που εμένα είν’ έτοιμο και νέον θα με καλύψει…»

ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΝΟΣ ΦΑΥΛΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Η κρίση αυγάτισε τα υπαρχοντά μας!Τετράγωνα πόλης θα γίνουν δικά μαςΧωρίς άλλη σκέψη και δίχως ντροπήθα πάρουμε αξίες–κομμάτι ψωμίΌτι κινείται κι ότι σταθεί αρπάξτε το τώρα αργυραμοιβοίΔάνεια μεγάλα, Χαριστικά,που διαγραφήκαν λογιστικάέκαναν πλούσιους όλους εμάς!Φτωχούλη σου μένει να μας κοιτάςΔάνεια μ’ ενέχυρο το άνομο βιός μουπήρα και αγόρασα παιχνίδια τζόγου.

Γεννήτριες ανέμου και βολταϊκά, πουλάμε ασύστολα σε νέα παιδιά,κιλοβατώρες χωρίς αμοιβήσυνέχεια από ‘κείνους κλέβει η ΔΕΗ

Στη Λέσχη πάμε πάνω απ’ του Ζώναρςνα κουβεντιάσουμε αποπατώντας,πάμε να πιάσουμε δυό δικαστέςπου έβγαλαν λάδι καταχραστές,και να ρωτήσουμε τι θα μας μείνει όπλα αν πουλήσουμε ό,τι και αν γίνει!

Οι τράπεζες στέρεψαν, πήρα το χρήμαφόρους θα βάλουνε και είναι κρίματόσες κομπίνες, τόση δουλειάέστειλα εμβάσματα στην ξενιτειά,σε εταιρείες εικονικέςμε αχυρανθρώπους διαχειριστές,σε υπεράκτιους οργανισμούς–ανήκουν σε εμένα μην τους ακούς!

Το βράδυ σπίτι μας θα φάμε, θα πιούμε,θα κάνουμε έρωτα, θα γκαστρωθούμε,μουνούχοι, αλήτες και θηλυκάμπορούμε να θρέψουμε και άλλα παιδιά!

Αθήνα
Νοέμβρης 2015
Παναγιώτης Γ. Βλαχογιαννόπουλο

ΕΡΙΝΤΟΥ*

Σε σκοτεινούς καιρούς, δε θα πουν τι σκοτεινοί καιροί!μόνο θ’ απορούν για όλα τα χιλιόμετρα σιωπής.Δε θα λένε: ήτανε σκοτεινοί καιροί Θα λένε: γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;

Μπέρτολντ Μπρέχτ

Σιχάθηκα τους δούλους, με αφέλειαπου φωνάζουνκαι ευελπιστούν σε μια δοτή,ονειρεμένη μοίρα.Σιχάθηκα τους δυνατούς με αναίδεια που αλαλάζουννα καταπείσουν τους λαούς για να δεχτούν τη μοίρα,που ανήθικα κανοναρχούν και αναίτια υπαγορεύουνστο όνομα των άβουλων και τωνκαταραμένωνβαφτίζοντάς τη λευτεριά, δημοκρατία, γυρεύουν πώς να κερδίσουν τις ψυχές των καταφρονεμένων.Δικτάτορες οι δυνατοί βαφτίζουν κυβερνήτες, που τις βουλές των δυνατών με πείσμα αντιπαλεύουντα θύματα με μαστοριά και τέχνη κάνουν θύτεςκαι ο αδελφός με αδελφό χορό θανάτου σέρνουν.

Ενί, θεέ της μάνας γης και των γλυκών υδάτωνσε λάτρεψαν στην Εριντού, την πόλη του Αδάπα την πόλη των κοινών θνητών και των απλών πραγμάτωναυτή που φιλοξένησε ότι ο Θεός αγάπα,το Δίκαιο Αδάμ που περπατά στην Εριντού ακόμακαι στα άγια χέρια του κρατά θείο δώρο και κατάρα:του ανθρώπου ελεύθερη βουλή και επιστροφή στο χώμα καθημερινά τα συναντώ στης μάχης την αντάρα.

Λίγο έξω απ’ τον Παράδεισο, έκπτωτοικαι μοιραίοιόργανα, δήθεν του Θεού, καρατομούν αθώους,αστόχαστοι των δυνατών δούλοι, πληρώνουν χρέηκαι τα άγια δώρα του Θεού στερούν απ’ τους ανθρώπους.

Ο Φισών και ο Γεών, ο Τίγρης και οΕυφράτης πότιζαν κήπους της Εδέμ, κήπους του Παραδείσουτώρα αίμα στέλνουν κόκκινο και γίνονται εφιάλτηςμε τις θυσίες των λαών, το μύθευμα του «απίστου».

Του ανθρώπου η ελεύθερη βουλή,δώρο είναι μα και συμφορά,ρώμη όταν δίνει στο καλό, ή στο κακό εξουσία.Οι δυνατοί που προκαλούν του κόσμου την αποφοράαυτής της γης κατάκτηση σκοπούν με προδοσία.

Σαθρά στοιχεία χαλκεύοντας, γεννούνδικαιολογίεςνα ταπεινώσουν τους λαούς, το βιός τους να κουρσέψουνοι επεμβάσεις τους, φλυαρούν, γεννούν δημοκρατίες,μα τα ίδια τους συμφέροντα ψάχνουν να διαφεντέψουν.Κονιορτοποίησαν το Ιράκ, Αίγυπτοκαι Λιβύηαφήνοντας πολέμαρχους να κυριαρχούν στα ερέβηκαι στη Συρία τους βοηθούν πατρίκιοι και πληβείοινα φέρουν την ανατροπή με κολακεία ή χλεύη.

Πολλοί φρονούν ο πόλεμος πως είναι νομοτέλεια,που υπομοχλεύεται αυστηρά απ’ το άθροισμα του πλούτουοι άνθρωποι όμως, ναι, μπορούν να τη σχεδιάσουν τέλεια την ιστορία, την άνοιξη, το βιός του κόσμου ετούτου.Ο πλούτος φέρνει εξάρτηση, φέρνειφιλανθρωπία

Είναι η ψυχή και η βούληση ποιό απ’ τα δυο επιλέγουνη πρώτη, αρρώστια της ψυχής, του κόσμου διαμαρτίατης δεύτερης, κάλλιο οι λαοί, χρεία να μην πρεσβεύουν.Αυτό που μένει στους καλούς, τους δίκαιους, τους αμώμουςείναι να νοιώσουνε βαθειά, μια μέρα όταν χαράξει, είναι οι πολλοί, που κουβαλούν την ιστορία στους ώμουςκαι αυτοί τη γράφουν κατά πως η φύση έχει προστάξει.Ξυπνήστε εσείς παιδιά του Αδάμ, καταραμένη φάραψελλίστε του Άγιου του Θεού τηνευλογία στα χείλημε ελεύθερη τη βούληση, ρομφαία και κιθάρατου δυνατού οι τιμωροί, του αδύνατου αντιστύλι.

Κάντε την επανάσταση του νου και τηςσοφίας,των λουλουδιών, του γαλανού, του ξάστερου ουρανού, χρήμα, καταπιστεύματα, -ρύποι της ιστορίας,όλα αυτά είναι άχρηστα και αφορμές κακού.

Χάρτινοι τίτλοι, μετοχές, εχέγγυα και υποθήκες των δυνατών τεχνάσματα τον κόσμο για να ορίζουν,του μαύρου του χρυσού οι τιμές διέπονται από συνθήκες που οι αγορές των δυνατών και μόνο αυτές γνωρίζουν

Οι ιδέες σας πλαστουργήματα του νουκαι της ψυχής σαςκαι τ’ αγαθά όλης της γης καρποί είναι των χεριών σαςάυλος κόσμος και υλικός, γεννήθηκε μαζί σαςκτήμα είναι και γέννημα δικό σας, των παιδιών σας.Εσείς έχετε δύναμη, αυτοί κρατούν αέρα.

Ιδέες υλοποιείτε εσείς κι αυτοί εντολές φλυαρούνε.Διώξτε τους με ένα φύσημα στην έσχατη την ξέρα,φέρτε μυρμήγκια και πουλιά, τζιτζίκια να χαρούνε.

Το σώμα φέρτε του Μαγιού, στουςώμους σας σηκώστε,του Θεριστή τον κάματο με έγνοια μοιρασθείτεμε του Αλωνάρη τους καρπούς γλυκό ψωμί ζυμώστε,στου Αυγούστου την θαλασσινήσπηλιά ξεκουραστείτε.

Δουλεύετε μεθοδικά, το γαλανόαυγατίστε,τα δέντρα, τ’ άγρια και ήμερα ζώα και φυτά φροντίστε,θρεφτείτε με καρπούς της γης, για ιδέες μεριμνήστε,κάντε τη γη Παράδεισο, μπείτε μέσα και ζήστε!

Αθήνα
Οκτώβρης 2015
Παναγιώτης Γ. Βλαχογιαννόπουλος

*ΕΡΙΝΤΟΥ: ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Εριντού: Η παλαιότερη απ’ όλες τις Σουμεριακές πόλεις-κράτη και κατά την παράδοση υπήρξε η πατρίδα του Αδάμ όταν διώχτηκε από τον Πα-ράδεισο (στα Σουμεριακά λέγεται Αδάπας, αλλά δεν είναι γνωστό αν πρό-κειται για πρόσωπο παράλληλου Σουμεριακού μύθου και όχι για τον Αδάμ των χριστιανικών και εβραϊκών γραφών). Βρισκόταν στις όχθες του Ευ-φράτη και χτίστηκε το 5400 πΧ.

πόλη των κοινών θνητών και των απλών πραγμάτων: Ανασκαφές έφε-ραν στο φώς το νεκροταφείο της Εριντού, που αποτελούνταν από πανο-μοιότυπους τάφους επενδυμένους εσωτερικά με πλίνθους και χωρίς κτε-ρίσματα. Το συμπέρασμα των αρχαιολόγων ήταν ότι σε αυτή την πόλη απουσίαζε κάθε κοινωνική διαστρωμάτωση.

Ενί: Ο θεός των γλυκών νερών, δίκαιος και αγαπητός από τους Σουμέριους

Φισών και Γεών: Δύο ποταμοί της Μεσοποταμίας που εκβάλλουν στον Ευφράτη και τον Τίγρη. Ο Φισών είναι αποξηραμένος σήμερα.

πότιζαν κήπους της Εδέμ, κήπους του Παραδείσου: Σύμφωνα με τη Γένεση (2:7-15), ο Παράδεισος βρισκόταν επάνω στη γη. Η Εδέμ ήταν ευρύτερη περιοχή γύρω από τον Παράδεισο. Από τη φράση της Βίβλου: “Ποταμός δε εκπορεύεται εξ Εδέμ ποτίζειν τον παράδεισον”, συμπεραί-νεται ότι ο Παράδεισος δεν ήταν στα ορεινά της Αρμενίας απ’ όπου πη-γάζουν οι ποταμοί της Μεσοποταμίας, αλλά μάλλον εκεί που οι τέσσε-ρεις ποταμοί διασταυρώνονται.

το μύθευμα του «απίστου»: Σήμερα είναι γνωστό ότι με το αιτιολογι-κό του «απίστου» οι Μουσουλμάνοι σφάζονται μεταξύ τους, ή σφαγιά-ζουν Χριστιανούς πατριώτες τους και δίνουν χέρι βοήθειας σε εξωτερι-κές επεμβάσεις στις χώρες τους.

Σαθρά στοιχεία χαλκεύοντας… Αναφορά στα στοιχεία που παρουσία-σε στον ΟΗΕ ο τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Colin Powell τον Φεβρουάριο του 2003. Τα «στοιχεία» αφορούσαν καταγγελίες ανωνύ-μων Ιρακινών και εικονική απεικόνιση κατασκευασμένη μέσω υπολογι-στή, εγκαταστάσεων βιολογικών όπλων του Saddam Hussein. Τον Μάιο του ιδίου έτους ειδικοί από ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο εξέτασαν τις ει-κονικές απεικονίσεις και αποφάνθηκαν ότι αυτές δεν είχαν καμία σχέση με βιολογικά όπλα. Μετά την κατάληψη του Ιράκ από τους Αμερικανούς δεν βρέθηκαν βιολογικά, ούτε πυρηνικά όπλα. Η παρουσίαση του Powell όμως είχε αποτελέσματα γιατί επιστράτευσε τους «πρόθυμους» να συμ-μετάσχουν στην εκστρατεία κατά του Ιράκ. “Ασφαλώς δεν μπορεί κα-νείς να ισχυριστεί πως όσοι από εμάς απομακρύναμε (τον πρώην ηγέ-τη του Ιράκ) Saddam Hussein το 2003, δεν φέρουμε καμία ευθύνη για την κατάσταση που επικρατεί το 2015”, είπε ο Tony Blair, αρχηγός των Εργατικών και πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας το 2003, σε συ-νέντευξη που έδωσε στο CNN τον Οκτώβριο του 2015. Ο πρώην πρω-θυπουργός της Βρετανίας ζήτησε παράλληλα συγγνώμη για τις “λάθος” πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών και για τον αποτυχημένο σχεδι-ασμό των όσων επακολούθησαν την ανατροπή του Hussein. Στην Ελλά-δα η κυβέρνηση Σημίτη συμμετέσχε με υποστήριξη των ξένων στρατών μέσω των εδώ στρατιωτικών βάσεων.

Κονιορτοποίησαν το Ιράκ, Αίγυπτο και Λιβύη: Για το Ιράκ, δέστε την προηγούμενη αναφορά. Σε χώρες όπως η Τυνησία, η Αίγυπτος, η Λιβύη και η Συρία, το 2010 ξεκίνησε ένα κίνημα για φιλελευθεροποίηση των εκεί πολιτικών καθεστώτων που ονομάσθηκε «Αραβική Άνοιξη», σε ανα-λογία με την «Άνοιξη των Λαών» του 1848 και την «Άνοιξη της Πράγας» το 1968. Το κίνημα ξεκίνησε από νέους ανθρώπους με στόχο να διευρυν-θεί η ελεύθερη χρήση του internet, να περιοριστεί η γραφειοκρατία, το κομματικό κράτος, η διαφθορά των κρατικών αξιωματούχων και να επε-κταθούν οι δημοκρατικές και ατομικές ελευθερίες. Όπως αναφέρει όμως ο Josseph Massad του AlJazeera, ο όρος «Αραβική Άνοιξη» ήταν μέρος της στρατηγικής των ΗΠΑ να ελέγξουν τα αίτια αλλά και τους στόχους αυτής της αυθόρμητης (που ίσως τελικά δεν ήταν ούτε εξ αρχής αυθόρ-μητη) κίνησης. Οι ισλαμικές δυνάμεις όμως των χωρών αυτών κατέδει-ξαν τον ρόλο του ξένου παράγοντα και όταν έγιναν εκλογές, υπερίσχυ-σαν των διαμαρτυρομένων. Αυτό προκάλεσε σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στη Λιβύη, την ωμή παρέμβαση Ευρωπαίων και Αμερικανών που βομβάρδισαν θέσεις στρατηγικής σημασίας της χώρας και σκότωσαν τον πρόεδρο Μuammar Gaddafi, χωρίς δίκη, αν και είχε συλληφθεί. Η συνέχεια στη Λιβύη ήταν και παραμένει το απόλυτο χάος μεταξύ φατρι-ών, πολεμάρχων, σουνιτών Αράβων του Ιράκ και της Ανατολής, σιιτών μουσουλμάνων και χριστιανικών πληθυσμών. Οι παρεμβάσεις των δυτι-κών δυνάμεων δεν άφησαν τίποτα θετικό για τους ντόπιους πληθυσμούς

Είναι γνωστή η ‘’διαίρεση’’ των επιστημών σε θετικές και σε θεωρητικές. Θετικές επιστήμες θεωρούνται εκείνες οι οποίες εξετάζουν τον φυσικό κόσμο στις, απεράντων προοπτικών, διαστάσεις του (όλες οι φυσικές επιστήμες με απλά λόγια), ενώ θεωρητικές επιστήμες (επιστήμες του πνεύματος παλαιότερα) είναι οι επιστήμες οι οποίες εξετάζουν τον άνθρωπο και τα επιτεύγματά του στην ιστορική του διαδρομή.

Αν επομένως η Αστρονομία, η Παλαιοντολογία, η Φυτολογία, η Αστροφυσική κ.ο.κ. είναι ‘’καθαρές’’ επιστήμες, η Γλωσσολογία, η σπουδή των μύθων (Μυθολογία), Αρχαιολογία, η Θρησκειολογία, η Πολιτική Οικονομία, η Ιστορία κ.ο.κ. εξετάζουν τις επιτεύξεις και ενασχολήσεις του ανθρώπου. Έτσι μας λένε πολλοί ιστορικοί των πολιτισμών και σπουδαίο επιχείρημα είναι το ακόλουθο: Τα πορίσματα και οι θεωρήσεις των φυσικών επιστημών καταγράφονται κυρίως με τη γλώσσα των μαθηματικών, δεδομένου ότι με τη μαθηματικοποίηση της έρευνας δημιουργήθηκε η νεότερη και η σύγχρονη επιστήμη με την επική της πρόοδο.

Οι επιστήμες του ανθρώπου, αντίθετα, αρέσκονται σε περιγραφές οι οποίες σπάνια προσφεύγουν στο μαθηματικό λογισμό, γιατί, υποστηρίζεται, υποκείμενό τους είναι η ανάδυση του ίδιου του ανθρώπου διαμέσου των έργων του. Θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτός ο διαχωρισμός είναι κατά βάση ‘’σωστός’’, αλλά η σχηματικότητά του απαιτεί σημαντικές παρατηρήσεις οι οποίες αμβλύνουν την ‘’απόσταση’’ και κατευθύνουν προς μια ενίζουσα θεώρηση.

*

Η Ιατρική είναι, νομίζουμε, η επιστήμη η οποία αποκαλύπτει την ενότητα ανθρώπου και κόσμου και αυτό δεν προκύπτει μόνο από το πλήθος των ιατρών που διέπρεψαν ως ποιητές (αναφέρω μεταξύ πολλών άλλων, χαρακτηριστικά, τους André Breton, πατέρα του υπερρεαλισμού, Δ.Π. Παπαδίτσα, Σιμόπουλο, Μ. Αναγνωστάκη), ως φιλόσοφοι (Γαληνός, John Locke, William James, Arthur Schaupenhauer, ο οποίος παρακολούθησε μαθήματα ιατρικής), πλήθος ιατροφιλοσόφων, επίσης.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η Ιατρική θεωρείται φυσική επιστήμη, αφού ο ανθρώπινος οργανισμός ανήκει στον αισθητό κόσμο και τον ακολουθεί σε πλείστες όσες λειτουργίες του. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας όλο και νέα πεδία έρευνας με αφετηρία την Ιατρική, όπως λ.χ. η Μοριακή Βιολογία, η Βιοχημεία, φαίνεται καθαρά η ‘’διακοινωνία’’ των φυσικών επιστημών, η οποία πραγματώνεται θαυμαστά στον κόσμο της Ιατρικής, με σκοπό την υγεία και τη θεραπεία του ανθρώπου.

Αν μάλιστα θεωρήσουμε πόσο η σύζευξη της επιστήμης με την τεχνική, η συμπληρωματικότητά τους, θα λέγαμε, προσφέρει θαυμάσια, παρά τις αρνητικές συνέπειες οι οποίες οφείλονται στον άνθρωπο, διαγιγνώσκουμε την ευεργετική επίδραση αυτής της σύζευξης σε όλους τους κλάδους της ιατρικής.

Περιττεύει να τονίζουμε πόσο η ψυχιατρική, με τις ποικίλες τάσεις και σχολές της, ανοίγει τη θύρα ουσιαστικής προσέγγισης του φυσικού-βιολογικού με το πνευματικό, με την πνευματική φύση του ανθρώπου.

*

Γίνεται σαφές πως η Ιατρική ‘’θραύει’’ τα όρια του διαχωρισμού των επιστημών σε φυσικές και σε θεωρητικές και αυτό φαίνεται καθαρά και σε κάθε μεγάλη επιστημονική επίτευξη, η οποία διαμορφώνεται ως θεωρία, ως επιστημονική θεωρία με ανοιχτούς ορίζοντες περαιτέρω ανέλιξης ή και αναθεώρησης.

Αυτό οφείλεται πως υποκείμενο οποιασδήποτε επιστη μονικής αναζήτησης δεν είναι ο αισθητός κόσμος εκλαμβανόμενος αυτός καθεαυτόν, αλλά το ανθρώπινο πνεύμα το οποίο ‘’συνεργάζεται’’ με την τάξη του αισθητού.

Η Ιατρική, εμβαθύνοντας στο είναι της έρευνάς της, είτε ως παθολογία, είτε ως στοματολογία, είτε ως ορθοπεδική, είτε ως καρδιολογία, είτε ως νευρολογία κ.ο.κ., δεν μπορεί να ερευνά αποκλειστικά τη δομή των οργάνων, πιθανές αδυναμίες και ασθένειες, παρά υπό την προϋπόθεση του ζώντος ανθρώπου, του ασθενούς και των πιθανών ψυχολογικών του προβλημάτων. Είναι η εγγύτητα ανθρωπίνου πνεύματος και οργανικού-αισθητού φορέα του και σε αυτό έγκειται το μεγαλείο της και η ανεξαγόραστη τιμή της: ενώ η έρευνα, η επιστημονική έρευνα, είναι σχετικά ‘’τυφλή’’ και μπορεί να δίδει δυνατότητες καταστροφής του ανθρώπου, η Ιατρική ενεργεί μόνο θεραπευτικά, είναι ύψιστη διακονία του ανθρώπου και γι’ αυτό οι θεράποντες της υγείας είναι και υπουργοί της σύνολης ψυχοσωματικής μας φύσης. Μόνο ο ιατρός και ο φιλόσοφος είναι σε θέση να ενατενίσουν τον πόνο, τον οριακό του θανάτου, το άλγος των ψυχών…

*

Ήδη, οδηγούμαστε στη σχέση Ιατρικής και Φιλοσοφίας. Θα ήμασταν μάλιστα ακριβέστεροι αν λέγαμε πως η Ιατρική είναι το κέντρο βάρους των φυσικών επιστημών στην προσπάθεια διερεύνησης των σχέσεων Επιστήμης και Φιλοσοφίας, δεδομένου ότι συνάγει και τις φυσικές επιστήμες, χωρίς βέβαια να ταυτίζεται με όλες.

Αναδύονται μέγιστα προβλήματα υπαρξιακής φοράς τα οποία ο Ιατρός οφείλει να θεωρεί με φιλοσοφημένο τρόπο με πλήρη σεβασμό στις ηθικές, θρησκευτικές, πολιτισμικές αξίες υπό τις οποίες διαβιούν οι συνάνθρωποί του και κυρίως οι ασθενείς του. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας πως η Ιατρική δημιουργήθηκε απ’ τη διανθρώπινη μέριμνα και την πάλη ενάντια στον πόνο, την ασθένεια και τις δοκιμασίες με τις πρώτες πρακτικές επινοήσεις μέχρι να τροχιοδρομηθεί ως επιστήμη απ’ τους μεγάλους μύστες της, εύκολα διαπιστώνουμε πόσο οι μυστικές, θα λέγαμε, αφετηρίες των λειτουργών της υγείας βρίσκονται κοντά στον πανανθρώπινο και διαπολιτισμικό πόνο, μέριμνα και ανάγκη, καρπός των οποίων είναι το εκπλήσσον έπος αυτής της επιστήμης.

Βέβαια, οι προκείμενες τις οποίες αναφέρουμε δεν δημιουργούν συγκεκριμένη μεταφυσική ή ευρύτερη φιλοσοφική δέσμευση, αλλά σημαντικό προηγούμενο το οποίο οφείλει να λαμβάνεται υπόψη.

*

Μπορούμε, όμως, να συγκεκριμενοποιήσουμε περισσότερο τις σκέψεις μας και να προχωρήσουμε πιο συγκεκριμένα, δεδομένης, όπως είπαμε, της φοράς της Ιατρικής και της σχέσης της τόσο με τις άλλες φυσικές επιστήμες, όσο και με τη φιλοσοφική ανθρωπολογία. Τρεις θα μπορούσαμε να πούμε, είναι οι τομείς που προσεγγίζουν αποφασιστικά Ιατρική και Φιλοσοφία.

i. Και ο Ιατρός και ο Φιλόσοφος αντιμετωπίζουν με εντονότερο τρόπο τις σχέσεις της αίσθησης με την αντίληψη, την αίσθηση, οι διαπλοκές και λειτουργικοί τρόποι της οποίας δημιουργούν τις βιολογικές λειτουργίες, οι οποίες όμως είναι αδιανόητες χωρίς την αντιληπτική φορά του υποκειμένου, απαραίτητη προϋπόθεση γνώσης. Βεβαίως, η ίδια προβληματική απασχολεί κάθε επιστήμονα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ιατρός αντιμετωπίζει αίσθηση και αντίληψη σε συγκεκριμένες, αλλά και πολυδιάστατες διεκφράσεις του ανθρώπινου οργανισμού και κυρίως σε στιγμές δυσλειτουργιών, πόνου, ασθενειών, θανάτων. Πρόκειται για δημιουργικό εφαλτήριο το οποίο κεντρίζει με πάθος τόσο το πνεύμα του Ιατρού, όσο και αυτό του φιλοσοφούντος. Δημιουργούνται έτσι τολμηροί και γόνιμοι προβληματισμοί οι οποίοι εξάπτουν δημιουργικά τη φαντασία και ανοίγουν ορίζοντες. Στρεφόμαστε στο είναι της νόησης διαμέσου της αίσθησης και της αντίληψης, συνθεώμεθα ενιαία το ανθρωπίνως υπάρχειν σε στιγμές δοκιμασίας και πόνου, αναφωτιζόμαστε και αυτό είναι η σημαντικότερη αφετηρία περαιτέρω έρευνας. Οι σκαπανείς της Ιατρικής το επιμαρτυρούν.

ii. Το σημαντικότερο, όμως, πέρα απ’ τις προαναφερθείσες αφετηρίες, είναι η βιωματική εμβίωση του συμβαίνοντος, εμβίωση η οποία αποκαλύπτει το ηθικό αίσθημα της ζωής. Πολλοί φιλόσοφοι διακήρυξαν, μερικοί με κατηγορηματικό τρόπο, άλλοι υποδήλως, πως η ηθική διάσταση της ζωής είναι ανώτερη απ’ τη διανοητική, αλλά το ουσιώδες είναι άλλο: Μόνο ηθικά νοείται και εμπεδώνεται η γνώση η οποία και φωτίζει το δραν της διανοίας. Το ηθικό αίσθημα της ζωής επομένως προσεγγίζει αποφασιστικότατα Ιατρική και Φιλοσοφία και αγγέλλει το μήνυμα ανθρωπιστικής (φιλάνθρωπης θα λέγαμε) παιδείας και αγωγής με σημαντικότατες συνέπειες τόσο στην ενάσκηση αυτών των λειτουργιών του ανθρωπίνου πνεύματος, όσο και για την καρποφόρο συνέχιση της έρευνάς τους.

iii. Πιο πρακτικά, ιδέες και αξίες όπως η αλληλεγγύη, η προσφορά, η αλληλοβοήθεια, η φιλαλήθεια, η εντιμότητα, η καρτερία, η υπομονή, η επιμονή διδάσκονται συγκεκριμένα κι αποτελούν πυλώνες δημιουργικής επέκτασης όλων των προσφορών του παρελθόντος. Επιμένουμε ιδιαίτερα στις περιπτώσεις των ψυχικών παθήσεων, όπου οι κίνδυνοι εξαπλούστευσης ελλοχεύουν, δεδομένου ότι τόσο οι φιλόσοφοι, όσο και οι ιατροί είναι άνθρωποι με όλες τις δυνατές αδυναμίες και πειρασμούς της ανθρώπινης φύσης. Είναι όμως απολύτως βέβαιο πως οι ηθικές αλήθειες οι οποίες αναδύονται απ’ την κατά μέτωπο αντιμετώπιση του ανθρωποκοσμικού συμβαίνοντος αποτελούν προϋποθέσεις συνανάπτυξης των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και δημιουργικού διαλόγου όλων γενικότερα των πνευματικών και επιστημονικών προσπαθειών της φύσης μας.

iv. Δεδομένων όσων προηγούνται, δημιουργούνται ευοίωνες προοπτικές περαιτέρω εμβάθυνσης στο ανθρώπινο πεπρωμένο. Η Ιατρική πασχίζει και προσφέρει στον άνθρωπο ανυπολόγιστα δώρα, αλλά, ταυτόχρονα, ομολογεί πως, παρά τις προόδους της, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα προβλήματα, νέα προβλήματα και δυσκολίες, προς δημιουργική αντιμετώπιση. Και η Φιλοσοφία, διορώντας όχι μόνο την Ιατρική, αλλά και τις άλλες επιστήμες τις οποίες δημιουργεί ή διαλαμβάνει, ευρύνει την προβληματική της, αγκαλιάζει τον ανθρώπινο μόχθο και τις προσφορές της επιστήμης, αισθανόμενη ‘’φτωχή’’ απ’ τη στιγμή που τις αγνοεί. Προκύπτει η συμπληρωματικότητα, η δημιουργική συμπληρωματικότητα με διάρκεια, συνέχεια και αναδημιουργικές προοπτικές.

*

Αναλογιζόμενοι το έργο των Επιστημών και, στην περίπτωσή μας, της Ιατρικής, νοιώθουμε πτόησιν μεθ’ ηδονής, όπως έλεγε ο Πλωτίνος. Απορούμε, εκπληττόμεθα, αναζωογονούμαστε, θαυμάζουμε την ηρωική προσπάθεια του ανθρώπου, προσπάθεια στην οποία άμεσα ή έμμεσα μετέχουμε, όποια και αν είναι η συγκεκριμένη μας ενασχόληση και αναλογιζόμαστε τις ευθύνες μας, δεδομένων των διακινδυνεύσεων της φύσης μας η οποία μετέχει παράδοξα του θεϊκού και του δαιμονίου.

Σε αυτό το στάδιο της σκέψης Ιατρική και Φιλοσοφία όχι μόνο προσεγγίζονται, αλλά διαχέονται στην ανθρώπινη φύση, στο πανανθρώπινο, στο οικουμενικό, σε ό,τι καθιστά τον άνθρωπο δημιουργό του Ωραίου και του Αληθινού. Διοράται ότι οι φιλόσοφοι αποκαλούν Αιώνια Φύση των Πραγμάτων, η αιώνια στάση τους θα λέγαμε, η ολοφανέρωση όχι μόνο των λειτουργιών και των διαπλοκών του αισθητού, αλλά και η ανθρώπινη εννόησή τους η οποία ενεργώντας με υπομονή, γνώση και φρόνηση, οικοδομεί το Ναό της Επιστήμης με όλες τις ευεργετικές συνέπειες, αλλά και τις οδυνηρές διακινδυνεύσεις.

Ήδη, επιστρέφουμε σε ένα βασικό αξίωμα όλων των πολιτισμών ανεξαρτήτως μεταφυσικών προϋποθέσεων: Το ήθος της επιστήμης δεν είναι παρά η ελευθερία του ανθρώπου, η καθαρή ελευθερία και όχι οι εθελόδουλες προτιμήσεις του πονηρευόμενου λόγου, η συνέκφραση δηλαδή όλων των προσπαθειών υπό την αλουργίδα του πανανθρώπινου πνεύματος που είναι απ’ τη φύση του οικουμενικό.

www.eelia.org

Οι διαφορές ιδιοσυγκρασίας, οι πολεμικές συρράξεις, οι φυσικές ανησυχίες, οδήγησαν πολύ νωρίς την ανθρωπότητα στην ανάγκη συγκρότησης της ιατρικής. Στους ορφικούς ύμνους εξαίρεται ο ρόλος του ιατρού, στα ομηρικά έπη αναγνωρίζεται ως αντάξιος πολλών ανδρών, ενώ εκ παραλλήλου, εμφανίζεται θεόσταλτη κάθε ασθένεια και φυσική καταστροφή.

Ίωνες φυσικοί φιλόσοφοι, Θαλής, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, οι φιλόσοφοι στην κάτω Ιταλία, χάραξαν την επιστημονική πορεία. Ανέδειξαν την επιστημονική σκέψη, απομάκρυναν προλήψεις και δεισιδαιμονίες, απέκοψαν τα φυσικά φαινόμενα από την υπερφυσική φοβία, όπλισαν με τον ορθό λόγο την κοινωνία της εποχής και προικοδότησαν στο σύγχρονο πολιτισμό παραδοχές που σήμερα θεωρούνται αυτονόητες και αυθύπαρκτες.

Από αυτή την επιστημονική δεξαμενή αναδύθηκε ο πατέρας της σύγχρονης Ιατρικής, ο Ιπποκράτης, ο οποίος καίτοι Δωριεύς, έγραψε τα έργα του στην πλούσια και εκλεπτυσμένη ιωνική διάλεκτο, αποδίδοντας με κάθε είδους λεκτική απόχρωση, την ουσία της επιστημονικής τέχνης. Η ελληνική παρουσία στο χώρο της ιατρικής συνεχίζεται στη ρωμαϊκή περίοδο με το κράμα του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, επεκτείνεται στο ανατολικό κράτος, την βυζαντινή περίοδο και ανακόπτεται κατά την μακρόχρονη οθωμανική κυριαρχία, μεταφέροντας όμως τα στοιχεία στη Δύση. Τα χρόνια αυτά διαπρεπείς Έλληνες ιατροί με παγκόσμια εμβέλεια παρέχουν υψηλής στάθμης ιατρική στο σκλαβωμένο γένος, Διονύσιος Πύρρος ο Θετταλός, αναγνωρίζουν δε και ζητούν αρωγοί και πολλοί Οθωμανοί. Η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός, η Βιομηχανική Επανάσταση, που ακολουθούν έχουν σπέρματα ελληνικού λόγου στα υπό διαμόρφωση επιστημονικά πεδία και ιδίως στη ιατρική. Η επανάσταση εισάγει την κεντροευρωπαϊκή ιατρική στον ελλαδικό χώρο μέσω πολλών διακεκριμένων Ελλήνων που σπουδάζουν εκεί, όπως Γεράσιμος Βλάχος, Κων/νος Μιχαήλ, Γεωργιάδης–Μεσγέρος, Πέτρος Βελλαράς, Σπυρίδων Βλαντής, Δημήτριος Μπεκέλλας Θεόδωρος Γαζής, Γεσνέρος–Μανουήλ, Αδ. Κοραής, Κων/νος Καραθεοδωρής, Στέφανος Κανέλλος, Πέτρος Ηπίτης κ.ά.

Τα χρόνια που ακολουθούν βρίσκουν συνοδοιπόρο την ελληνική ιατρική με αυτή που εξασκείται στα Πανεπιστήμια της υπόλοιπης Ευρώπης, δίχως πρωτοπορίες, αλλά με σταθερά βήματα προόδου παρά τις καθυστερήσεις. Η επιστημονική κυψέλη των ΗΠΑ προβάλλεται. Πολλοί Έλληνες ακολουθούν το δρόμο προς το αμερικανικό επιστημονικό όνειρο και το ενσαρκώνουν προβάλλοντας για μια ακόμη φορά την πατρίδα του Ιπποκράτη. Ο Γεώργιος Παπανικολάου, με το κοσμοσωτήριο Pap–test, αποτελεί ένα από τα λαμπρά τέκνα της Ελλάδος που έδρασαν με παγκόσμια επιτυχία τον 20ο αιώνα. Οι σκέψεις αυτές συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η πορεία της ιατρικής διέρχεται σε όλες τις ιστορικές εποχές από το ελληνικό πνεύμα, εμπλουτίζεται, τονώνεται, αναδεικνύεται και προβάλλεται, συνενώνοντας όλους τους λαούς, όλες τις κουλτούρες, όλες τις γλώσσες, σε ένα ιδεώδες, στον Άνθρωπο!

Ο Πρόεδρος της ΕΕΙΚ κ. Θεόδωρος Ντόλατζας μίλησε για το έργο των ιατρών καλλιτεχνών και ο Πρόεδρος του ΙΣΑ κ. Γιώργος Πατούλης για το έργο του ΙΣΑ και του Ιατρείου Κοινωνικής Αποστολής.

Η Τέχνη είναι ο πολιτισμός μας, είναι η έκφρασή μας, είναι το μέσο επικοινωνίας μεταξύ ιατρού και ασθενών, είναι το μέσο έκφρασης του ιατρούκαλλιτέχνη με τους άλλους συναδέλφους του, είναι η αποκάλυψη του ψυχισμού του καλλιτέχνη ιατρού.

Η Τέχνη προάγει τις πνευματικές και ψυχικές αξίες του ιατρού όπως είναι η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, ο αλτρουϊσμός, η φιλαλληλία, η δημιουργικότητα, η συμμετοχή, η έκφραση, η εμβάθυνση, η εφευρετικότητα.

Ο ιατρός – καλλιτέχνης «βλέπει» με άλλο μάτι τον άρρωστό του, το συνάνθρωπό του, το συνάδελφό του. Εκτός τούτου, με την τέχνη «αποφορτίζεται» ο Ιατρός συναισθηματικά αλλά και σωματικά.

Με τις σκέψεις αυτές, μια ομάδα ιατρών το 1990 (πριν 24 χρόνια) δημιούργησε την ΕΕΙΚ. Οι γιατροί καλλιτέχνες της ΕΕΙΚ έχουν δείξει σ’ αυτό το διάστημα αξιόλογο έργο, όπως:
1. Οργάνωση 33 Πανελληνίων Εκθέσεων
2. Έκδοση 2 βιβλίων καλλιτεχνικών (εκδόσεις Λίτσας)
3. 4 Διεθνείς Εκθέσεις (Μ. Βρετανία, Δαϊς, Αθηναΐς, Ζάππειο)
4. 4 ομιλίες σε συνέδρια και σεμινάρια
5. Δημοσιεύσεις σε περιοδικά (Ιατρικό Βήμα), τύπο
6. Παρουσιάσεις στην T.V.
7. Οργάνωση δημοπρασιών για φιλανθρωπικούς σκοπούς
8. Οργάνωση εκθέσεων για φιλανθρωπικούς σκοπούς
9. Εκτύπωση μουσικής και τραγούδι (CD) από γιατρούς-καλλιτέχνες
10. Εκτύπωση αφισών, εξωφύλλων κ.α.
11. Όνειρο-φιλοδοξία του προέδρου η δημιουργία Μουσείου-Πινακοθήκης

Στην Έκθεση αυτή της Υπατίας, εκτίθενται έργα ιατρών-καλλιτεχνών με διάφορες τεχνικές όπως ελαιογραφίες, ακουαρέλλες, ακρυλικά, ξυλόγλυπτα, κατασκευές, κολάζ, συνθέσεις με ιατρικά αναλώσιμα υλικά (medical art) και με αλίκτυπα, ενδυμασίες belle epoque κ.α.

Από τα 100 περίπου έργα που παρουσιάζονται, τα 50 περίπου έχουν δωριθεί στον ΙΣΑ από τους καλλιτέχνες προς πώληση, σε προσιτές τιμές. Τα χρήματα θα διατεθούν για τις ανάγκες του Ιατρείου Κοινωνικής Αποστολής του ΙΣΑ.

Δρ. Θεόδωρος Ντόλατζας
Ιατρός – παιδοχειρουργός,
τ. Δ/ντής Νοσ. Παίδων Αγία Σοφία,
Πρόεδρος ΕΕΙΚ

Η εκδήλωση έγινε με την ευγενική χορηγία της Μylan

ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                    Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Γ. ΠΑΤΟΥΛΗΣ                      ΣΤ. ΤΣΟΥΚΑΛΟΣ